История белорусской Хатыни не уникальна.
Во время Второй мировой войны были сожжены заживо жители 628 белорусских деревень.
186 из них так и не были восстановлены.


На ўскраю поля ў пшаніцы,
Трымцела ў жаху маладзіца,
Да сэрца клунак прыжымала,
І ў непрытомнасці шаптала:
“Ні плач, дзіцятка, ціха...ціха,
Пачуе нехрысць- будзе ліха.”

Гарэла вёска,
полымя да неба
смаліла,
мабыць апаліла
анёлам крылы.

Смуродны пах,
i лямант згвалтаваных,
i гыргытанне нелюдзей паганых,
Усё змяшалася тут
чорным дымам,
Запаланіўшы свет
болем адзіным.

Гарэла вёска,
полымя да неба
смаліла,
мабыць апаліла
анёлам крылы.

Сціскалі рукі немаўлятка,
Ёй закрычаць бы без аглядкі,
Там ж засталіся маці, бацька,
І Кастусёк - малодшы брацік!
“Ні плач, дачушка, святы Божа
Нас не пакіне, дапаможа!”

Заціхлі крыкі, трэск гашэтак,
Злавесны гул матацыклетак
Усё аддаляўся, аддаляўся.
І бусел, кружачы, здзіўляўся,
А дзе ж бусліха, птушаняткі,
I што з ягонай роднай хаткай?

Гарэла вёска,
полымя да неба
смаліла,
мабыць апаліла
анёлам крылы.