ОБЩЕЛИТ.РУ СТИХИ
Международная русскоязычная литературная сеть: поэзия, проза, критика, литературоведение.
Поиск    автора |   текст
Авторы Все стихи Отзывы на стихи ЛитФорум Аудиокниги Конкурсы поэзии Моя страница Помощь О сайте поэзии
Для зарегистрированных пользователей
логин:
пароль:
тип:
регистрация забыли пароль
 
Литературные анонсы:
Реклама на сайте поэзии:

Регистрация на сайте


Яндекс.Метрика

Размова

Автор:
Автор оригинала:
Кристина Борис
Жанр:
Пачуць павінна добрае, ледзь галаву паклаўшы
На плечы твае моцныя, нічога не тая,
Але маўчыш нібыта ты кепскае пазнаўшы,
І цісне ў грудзі самотная журба.

Агіда і пустэча схапілі розум шчыльна.
Пытаю я “Што здарылась?” і чую твой адказ:
“Гляджу на твае вусны і радуюсь вачыма,
А серца ўсё маўчыць – не бачыць разам нас…”

Адразу зразумела твой холад у абдымках –
Я доўгі час чувала, а страх перешкаджаў.
“Вядома мне пра гэта, што ўсё было памылкай,
Бо адчувала горыч, калі ты цалаваў.

Я не злуюсь, павер мне, і дзякую за праўду…” –
Казала я спакойна, а дух трымаў мой жах.
Так проста мае словы выказвалі падзяку,
Але, нарэшце, слёзы з’явіліся ў вачах.




Читатели (9) Добавить отзыв
 
Современная литература - стихи